تماس با ما   صفحه اصلي   نقشه سایت   انگليسي   العربيه   اردو  
نسخه چاپي

مقدمه


 مسلمانان به عنوان وارثان برگزیده مهم‌ترین میراث پیامبر اکرم صلوات الله علیه وظیفه دارند تکالیف خود را نسبت به این کتاب آسمانی به جا آورند. ایمان و شناخت قرآن، قرائت و حمل قرآن، تدبر، تذکر و تفکر در آیات قرآن از جمله این تکالیف حائز اهمیت است. در این میان، به گواهی آیات قرآن و سیره اهل بیت علیهم‌السلام (خصوصاً حديث ثقلين) می‌توان «تمسک به قرآن» را به عنوان مهم‌ترین شاخص ارتباط با قرآن به شمار آورد که جامع مؤلفه‌های رفتاری انس با قرآن و تبعیت از دستورات آن است. طلیعه منشور توسعه فرهنگ قرآنی با توجه دادن مخاطبان به این هدف آرمانی و چشم‌انداز یعنی دستیابی به جامعه‌ای متمسک به قرآن و عترت که لازمه آن برخورداری آحاد مردم از ایمان و عمل صالح است، آغاز می‌شود.
در این نگاه، جامعه‌ متمسّک به قرآن دو سطح از تمسک را خواهد داشت؛ یکی حاکمیت فرهنگ قرآني بر بينش ‌ها، نگرش ها و رفتار فردي آحاد مردم (حیطه فردی) و دیگری که مقوم شاخص قبلی و چه‌بسا از آن نیز مهم‌تر است، حاکمیت فرهنگ قرآني بر کلیه سطوح سياست‌گذاري و برنامه‌ريزي کشور (حیطه اجتماعی) است. مقدمه لازم برای نیل به چنین آرمانی اراده هماهنگ همه مديران ارشد نظام براي توسعه فرهنگ قرآني است که از آن به «عزم ملي» تعبیر می‌شود. به عبارت دیگر اگر مدیران ارشد نظام اهتمام کافی نسبت به موضوع نداشته باشند فرآیند توسعه فرهنگ قرآنی دچار خلل خواهد شد.
در مقدمه منشور به دو هدف کلان دیگر نیز اشاره شده است؛ تحقق انديشه‌هاي امام خمینی رضوان الله تعالي عليه و رهنمودهاي مقام معظم رهبري مدظله العالي در گسترش فرهنگ قرآنی و ارتقای ایران به کشوری توسعه‌يافته با هويتي اسلامي‌انقلابي که در چشم‌انداز ایران 1404 به آن اشاره شده است.
آخرین بخش از مقدمه، گستره اجرایی آن را پیش‌بینی می‌کند. بر این اساس، حیطه وظایف و اختیارات منشور منحصر در داخل کشور نبوده، بلکه منويات قرآنی نظام مقدس جمهوري اسلامي را در سطح بين المللي نیز پیگیری می‌کند.